Istorijat osteopatije vezan je za američkog lekara doktora Andrew Taylor Still-a koji je postavio osnove lečenja 1874. godine, dakle pre nastanka kiropraktike, kao odgovor na zdravstvene probleme pacijenata koji su smatrali da nisu imali adekvatna lečenja i poboljšanja tretmanima konvencionalnom medicinom. To je manualna medicinska metoda koja se zasniva na vrlo preciznim manipulativnim zahvatima sa definisanim protokolima i sekvencama. Polazi od činjenice, i ovde je njena holistička filozofija, da je uzrok poremećaja važniji od simptoma, navodi osteopata dr Dragan Anđelković.
Pri pregledu i tretmanu osteopat se koristi isključivo rukama, bilo u dijagnostičkim testovima bilo u svrhe terapeutskog cilja; primjenjuju se tehnike u zavisnosti od istorijata bolesti i kompletne slike anamneze istog.
Ova metoda podeljena je, školski ali i terapeutski, na tri nivoa.
Strukturalna osteopatija (kiropraktičarske metode) podrazumeva „nameštanje“ karlice, kičme, kokcigealne kosti, ramena, kuka, kolena, temporo-mandibularnog zgloba (vilice), skočnog i ostalih zglobova.
Visceralna osteopatija obuhvata tretmane unutrašnjih organa – „nameštanje“ želuca, bešike, debelog creva, bubrega, jetre, ileo-cekalne valvule.
Treći nivo je „kranijalna osteopatija“, koja se bavi tretmanima glave, traumama od incidenata, emocionalnim traumama, ima primenu u pedijatriji, balansom leve i desne hemisfere, balansom tri dijafragme.
– Reč je o metodama vrlo suptilnog i laganog pritiska na kičmi i glavi s ciljem dovođenja nervnog sistema u harmoniju. Pritiscima se zapravo utiče na kraniospinalnu tečnost, likvor, koja može biti pritešnjena u kičmenom stubu zbog raznih trauma ili zbog opšte živčane napetosti – navodi Anđelković i dodaje da ovom terapijom suženja živčanih prolaza može da se ublaži protok likvora a koštane strukture dovede u pravilan položaj.
Osteopatski tretmani koriste isključivo manuelnu medicinu. Tehnike se primenjuju u zavisnosti od istorijata bolesti i kompletnu sliku anamnezije istog.
Doktor Anđelković napominje da se prilikom dijagnoze primenjuju dvostruki testovi. Tu su najpre objektivni testovi pokretljivosti a zatim i testovi tehnikama primenjene kineziologije (kinesiology application).
– Svakako je neophodno da pacijent sa sobom ponese nalaze ili izveštaje kompetentnih lekara. Prilikom testiranja utvrđujeje se koje su primarne a koje kompenzativne disfunkcije. Posle testiranja i dijagnoze, primjenjujući odgovarajuće manipolativne tehnike, osteopata oslobađa tenzije u tkivu čime se poboljšava cirkulacija i pokretljivost osteo-mišićnog sistema i čitavom organizmu – objašnjava dr Anđelković.
Kao neke primer disfunkcije integrativnog-holističkog porekla i primene, dr Anđelković navodi disfunkcije lumbalnog trakta, i njihovu povezanost sa bubrezima, debelim ili tankim crevima. „Na primer, kod diskus hernije L4-L5 moguće je prisustvo spazma na tankom crevu“, objašnjava Anđelković.
Još neki primeri su: povećana lordoza kod žena, sentimentalni problemi i emocionalna dizorganizacija, bolovi dorzalnog trakta i malpozicija želudca (hernija iatalis), zatim kod žena bešika-inkontinencija, frekvencija i urgencija uriniranja, može biti problem sfinktera i odgovarajućih mišića, anteriornost kokcigealne kosti, retroverzija (zavaljenost) materice ali i problemi emocionalno-psihosomatskog karaktera.
Osteopatija je trenutno jedna od najtraženijih integrativnih i manuelnih medicina u evropskim zemljama. Mogu je praktikovati samo diplomirani osteopati. U Americi pre svega, ali i u Kanadi i Australiji, a sada u skoro svim zemljama Evrope, postoje škole i akademije osteopatije koja se studira kao specijalizacija, za lekare i fizioterapeute, najmanje 3.000 sati, kako bi se dobila diploma D.O. (internacionalna oznaka), ili doctor of osteopathy.
Ako imate pitanja ili želite dodatno da se informišete o osteopatiji, kao i tretmanima, možete nas pozvati na 065 30 00 723 ili nam poslati mail na info@osteopatija.rs.
Dr Dragan Anđelković, D.O. osteopata
